dekentest

Deze meneer is nogal van het opdringerige. Hij kan héél hard en héél lang schreeuwen. Tegen niks in het bijzonder. Kan tegen een muur of het plafond zijn. Of tegen mij. Zijn voorkeur gaat uit naar de badkamer. Galmt lekker denk ik.

Zijn favoriete plekje is héél dicht bij mij. Maakt niet uit hoe klein of groot de ruimte is. Hij ligt bij voorkeur stijf tegen me aan. Hier heeft hij de hele weliswaar opgevouwen, eerste ripple blanket tot zijn beschikking maar nee hij wil op de nieuwe stijf tegen me aan zodat ik bijna geen

volgende keer toch even voetjes wegwerken

armslag heb. Dat stuk grijs onderaan de foto? dat is mijn knie. Hij kan ook tijden lang gefascineerd naar de bewegende draadjes en bollen kijken. En als hij de kans krijgt gaat hij er met bol én deken vandoor.

  

Volgens de dierenarts is hij aan het dementeren. Ik dacht dat ik hem niet goed verstond. Nou laat meneer dan maar van het opdringerige en lawaaiig zijn, dat zijn meer exemplaren in dit huishouden. Met zijn 15 (bijna 16) jaar mag hij wel wat in de war zijn. Zolang hij nog zindelijk is vind ik alles goed.  

Zuurstokdeken

De foto is lichtelijk overbelicht maar geeft een redelijk goede indruk van hoe de kleurtjes in werkelijkheid zijn.

In tegenstelling tot de manier waarop ik normaliter te werk ga met kleur probeer ik nu eens weloverwogen kleurenkeuzes te maken. Het is lastig om niet lukraak te pakken en dan te zien of het leuk staat want ik heb het gevoel een beetje "vast" te zitten in mogelijkheden. Sommige combinaties vind ik niet kunnen in deze bij-elkaar-passende-kleurtjes-deken en die zijn onherroepelijk afgekeurd. Dat waren de kleuren met de minst hoge tandglazuur-van-je-tanden-spring gehalte. Beetje jammer want die kleuren waren ook heel mooi. Maar er moeten nu eenmaal keuzes gemaakt worden als je besluit een zuurstokdeken te maken dan moeten de niet-zuurstokkleurtjes er gewoon uit. De paarsen en rozen komen nog boven rode en roze strepen en dan ga ik verder kijken met de kleuren. De geel die op de foto staat is helaas ook afgekeurd. Hij is werkelijk práchtig maar hij springt er zo uit dat het zelfs mij te gortig is.

Nu op naar de bank en de televee en draadjes afhechten anders komt de andere deken nooit in gebruik. Haken is veel leuker dan draadjes afhechten.

Worstelen met Wol

Wanneer ik man/kat/hond nodig heb voor een leuk kiekje hebben ze geen zin om op of onder een deken te liggen. Deze keer dus een lichtelijk gestyleerde foto.

Aan de rechterkant ligt de eerste rippleblanket. Helemaal af op het afhechten van de losse draadjes na. Een saai werkje wat bij voorkeur gebeurd tijdens het kijken naar slechte televee. De laatste keer dat ik gehaakt heb was ik geloof ik 12 ofzo, zo'n 100 jaar geleden. Ik moest het leren van m'n moeder en ik vond het vreselijk. Kilometers suffe gordijntjes en nog suffere kleedjes heb ik gehaakt. Het enige wat ik leuk vond om te maken waren onderzetters in de vorm van een bloem. Achteraf weet ik ook waarom ik die wel leuk vond. Ze waren bont gekleurd, van restjes en ze waren snel af en vrolijk. Jammer dat ik het patroon niet meer heb want volgens mij zou je er ook een erg leuke deken van kunnen maken. Misschien heb ik ergens nog een foto liggen waar er eentje op staat waar ik het patroon van af kan leiden. Toch een keertje gaan zoeken .... ooit. Gek eigenlijk dat je zulke dingen nooit verleerd. Nu hoef je ook geen ingewikkelde fratsen met steken uit te halen met dit ripple-patroon maar toch.

Inmiddels ben ik aan een andere deken begonnen. Die ligt links. Eentje met een hoop dezelfde kleuren als de rippleblanket van Marian van Phebe and Jane. Toen ik op haar blog kwam en er achter kwam had ik nét de dag ervoor hetzelfde basispakket wol plus wat extra bij dezelfde winkel besteld. Oeps. Gelijk een mailtje er tegenaan gegooit of ze nog kleuren bij besteld had en zo ja welke. Ik blijk heel andere kleuren erbij besteld te hebben dan zij. Het is leuk om te zien hoe verschillend de dekens worden. Het wordt een heel andere deken ook dan de eerste. Met name omdat de kleurtjes zo zoet zijn dat de glazuur spontaan van m'n tanden springt.

Zo nu eerst maar eens wat losse draadjes wegwerken.

Waar het hart vol van is ....

Zoals het vaak gaat als ik met iets nieuws bezig ga, komen er acute aanvallen van cognitieve dissonantie. Het eerste wat ik zie wanneer ik google reader aan zet is een ripple blanket in de prachtigste kleuren van Marian van Phebe and Jane. Snel klik ik er heen want ja waar het hart vol van is daar stroomt de mond van over. Mond zijnde in dit geval lezen wat andere mensen aan het doen zijn.


Het haken gaat als een tierelier. Het eenvoudige patroon is mooi meegenomen. Het patroon dendert tijdens het haken als een mantra door m'n hoofd. Heb inmiddels 24 rijen gehaakt en ben met de 3de kleurherhaling bezig. Met een rij bedoel ik heen en terug met 1 kleur. De bollen garen die ik vond in de doos zijn aangevuld met kleuren van wibra en zeeman. Al gauw bleek dat de bollen waar het allemaal mee begon niet zo heel erg leuk stonden bij de andere kleuren. Ondanks dat ze ook bij zeeman en wibra vandaan komen. Nou ja, ze liggen al jaren te wachten op een bestemming, daar kan nog wel wat bij. De kwaliteit is niet je van het. Er zitten veel weeffouten in en verschillen in dikte, zelfs in dezelfde bol. Soms zitten er zelfs knopen in en is de bol gewoon verder gerold. Het maakt mij niet uit. Voor 1 euro per bol ga ik niet lopen zeuren. De deken wordt mooi en ik ben lekker bezig.

OOOOOOHHHHHHHHHMMMMMMMMMMMMMMMMM 3 lossen 1tje in dezelfde

1tje 2 3 4  OOOOOOOOOOOOHHHHHMMMMM

Oorzaak - Gevolg

Sommige kastjes moet ik gewoon dicht laten bij voorkeur met een hangslot er aan en dichtgespijkerd. Die moet ik zéker niet openen met ruis in m'n kop en onrust in m'n lijf. De oorzaak van ruis en onrust zijn m'n kippen en de Farmers Wife die ik af wil hebben en de complete afwezigheid van enige vorm aktiviteit om dat daadwerkelijk te realiseren. De prestaties op handwerkgebied laten hier te wensen over. Laten we wel wezen, het is hier oorverdovend stil op dit gebied. De laatste paar weken loop ik steeds vaker de hobbykamer in om iets te pakken, op te schrijven, tekenen, op te ruimen of suf om me heen te kijken. Blokjes in elkaar zetten of appliqueren gebeurd echter nog niet. Beter gezegd, behalve het heen en weer schuiven van boekjes, stofjes, papiertjes en patroondelen gebeurt er helemaal niks, nakkes, nada, niente, nothing.

Maar goed, dat kastje moest open want ik had daar wat uit nodig. Als ik tevoren had geweten wat dat allemaal tot gevolg zou hebben dan had ik het dicht gelaten. Er kiepelt het een en ander uit waardoor er gelijk een intern berichtje door m'n hersenpan gestuurd wordt naar het deel wat lichtelijk dwangmatig is. Er zit te veel in dat moet je opruimen!!! Jaja weet ik wel maar ik heb alleen maar 1 dingetje nodig, kijk daar ligt het, als ik dat pak dan kan het kastje weer voor hééééél lang dicht. Nééééééé dat moet nuhuuuuuu. Oké, oké, zoveel werk is het niet dus ik doe dat wel even. Als ik ergens geen behoefte aan heb is het ruis op ruis en nog meer onrust.

Zie je dat witte mandje links? Dat was het eerste wat ik uit de kast pakte. Het ging over de kop op het bureau zodat ik alles door m'n handen moest laten gaan en gelijk alles kon weggooien / ander plaatsje geven / recyclen of wat dan ook. Het eerste waar m'n oog op viel was een haaknaald. Ooooooh ik wist niet dat ik dat nog had. Ik heb ook nog ergens geschikt garen te liggen. Eens kijken. Moi duikt dus onder het werkblad en schuift het een en ander aan de kant en pakt zo een bak met een grote bult garen. Jaaaaaaa mooi !!! Kan ik best wel een deken van maken toch? Eens kijken wat er voor moois op internet staat aan gehaakte dekens. Computer gestart, gehaakte dekens ingetikt en kijken maar, het ene nog mooier dan de ander. M'n dwangmatige-ik protesteerde luid maar werd succesvol genegeerd. Creativiteit en inspiratie is goed toch?

Ik heb niet verder opgeruimd. De rotzooi uit het witte mandje staat weer in de kast met alles wat eruit kwam dat op het werkblad lag. Minus de haaknaald en de bollen garen.

Mijlpaal

Vandaag is het een bijzondere dag. Ik word vandaag 40. Hoe heb ik dat voor elkaar gekregen!? Soms was dat gewoon heel hard werken en heuls veuls mazzel hebben. De rest van de tijd ging het eigenlijk vanzelf.

Ik heb iets tegen mijn verjaardagen vieren (tenzij ik gewoon zin heb in een feestje, dan is mijn verjaardag, of die van de baas een goed excuus). Waarschijnlijk heeft het iets te maken met al die paashazen en paaseitjes die ik altijd op m'n taart vond. Ik heb dus ook iets tegen paashazen. Maar voor deze verjaardag maak ik een uitzondering. Deze gaat "uitgebreid" gevierd worden. De baas heeft voor een geweldig mooie taart gezorgd, genoeg voor een weeshuis. Wij eten dus als de gasten niet alles op eten nog een eeuwigheid taart en geloof me dat vind ik geen straf. Zaterdagavond gaan we met een grote groep uit eten om het te vieren. Wel het plezier en niet de rotzooi!

Bij deze doe ik alvast de aankondiging dat als ik het presteer om 50 te worden dat ik zo'n knalfeest verwacht dat ik 3 weken nodig heb om bij te komen.

Ik 40! Wat een giller!

Halloooo????!!!

Het zal een aantal mensen zeker opgevallen zijn dat het bij quilt en zootjes erg stil was. Kaatje hier had een dip. Een ongelooflijke dip. Geen quiltdip maar eentje van een ernstiger categorie. Die van tussen-de-oren.

2012 is voor mij de boeken in gegaan als een jaar waarin er continu aan mijn persoonlijke stoelpoten is gezaagd. Zowel lichamelijk als psychisch. De ene dreun was nog niet verwerkt of de andere diende zich al aan. Daar konden alle leuke dingen die ik in dat jaar heb mogen en kunnen doen niet tegenop. Midden september ging bij mij het lichtje uit, genoeg was genoeg. Ik ben onder mijn dekbed verdwenen want soms moet je je gewoon tijdelijk gewonnen geven. Wat ik gedaan heb, om er vervolgens heel af en toe voorzichtig onder vandaan te komen. Niet per se omdat ik het wilde maar meer omdat het moest. Om er vervolgens weer heel snel onder te kruipen. Zelfs de eenvoudigste dingen als een mail beantwoorden of een steekje zetten in een quilt was me te veel. Ik was al blij als ik een beetje heel de dag door kwam. Woorden schieten me nog steeds tekort om de afgelopen periode te omschrijven maar dat wat hier links in het Engels staat komt een heel eind in de buurt. Nu is het echter tijd om de boel weer op te pakken waar ik mee bezig was en verder te gaan.

2013 is verwelkomd als een jaar van losse eindjes aan elkaar vast knopen en knopen doorhakken. Een jaar waarin er een aantal bijzondere dingen staan te gebeuren en nieuwe avonturen.

HALLO 2013!

Oeps!!!

Het is behoorlijk confronterend als je lijf een eigen leven lijkt te lijden. Het is dan ook regelmatig even slikken wanneer ik keihard tegen een grens op loop. Toch blijf ik grenzen opzoeken, ontdekken en herontdekken. Daar zal ik niet mee ophouden, dat past bij me. Soms levert dat positieve dingen op, als in hé dat kan ik nog / ook / weer, vaker is het omdat ik weer wat moet inleveren en dat is slikken. Meestal is het gerelateerd aan de Pulmonale Hypertensie maar daar geven we dan wel weer een slinger aan, flexibiliteit heet dat hier, aanpassen wordt het ook wel eens genoemd.

Afgelopen week heb ik me echter betrapt op een paar gedachten waarvan ik mezelf beloofd heb zo nooit, maar dan ook NOOIT te denken, laat staan hardop uit te spreken. Gewoon omdat het niet bij mijn zelfbeeld past. Ik zie mezelf als een (redelijk) vlotte tante met gezond stel hersenen en een lijf dat niet naar behoren functioneerd. Ruimdenkend, flexibel, realistisch en met een flinke dosis (foute) humor.

Ik sta m'n mannetje met de computer qua installeren van programma's, uitzoeken hoe dingen werken, google, doe aan internetbankieren, bloggen en speel verrukkulukke suffe spelletjes op de computer. Facebook heb ik echter pas recentelijk ontdekt. Toen ik dit triomfantelijk meldde aan een begin twintiger kreeg ik het antwoord "duh, dat werd tijd!" Het ontbrak er nog maar aan dat ze zei welkom in de 21ste eeuw. Er zat een lelijk monster in m'n hoofd die dacht hou je mond snotaap ik ben bijna oud genoeg om je moeder te zijn. Ik weet zeker dat ik het niet uitgesproken heb maar ik heb geschokt m'n handen voor mijn mond geslagen.Ik moest ook even slikken toen ik vanmiddag een, niet verder vertellen, leesbrilletje kocht (zo'n prefab ding van 3 voor een tientje) want af en toe zijn mijn armen te kort wanneer ik aan het punniken ben of wat moet lezen.

Er had waarschijnlijk een belletje ergens moeten gaan rinkelen toen ik de eerste keer hoorde "als ik zo oud ben als jij". Daar gaat je ik-ben-een-vlotte-tante illusie. Ik heb het genegeerd maar ik voelde me een dinosaurus. De laatste keer dat ik het hoorde heb ik gevraagd wanneer de snotaap zijn laatste pak slaag gehad heeft. Hij keek me aan, lachte en zei ik ben sneller dan jij hoor! Ja joh wrijf het even in! Ik hoop zo dat dit weer over gaat want ik vind dit ernstig traumatiserend.

Volgens mij moet ik er binnenkort aan geloven en toegeven dat ik officieel een oud wijf ben/wordt. Maar mijn naam is HAAS ik ontken ALLES!

Haantje de Voorste

klik voor een vergroting

De kam van deze mooie jongen doet me een beetje denken aan de vetkuiven uit Grease en Hairspray. Vind hem een beetje een gladde jongen, eentje van mooie praatjes en een écht haantje. Ik vond dat hij wel een extra veer mocht hebben om mee te pronken.

Ik loop vreselijk achter met deze BOM van Sindy van fatcatpatterns gelukkig lopen deze kippen niet weg. Als in december het laatste deel uit komt loop ik vast wel weer in de pas en anders maar niet.

Blok 6 is net als blok 3 een stukje lastiger in elkaar te zetten dan deze en de andere blokken die ik al af heb. Veel overlappende delen. Eigenlijk zijn deze kippen het meest geschikt om te maken met vliesofix en bij blok 3 en 6 merk je dat echt. Moet nog een goede oplossing voor blok 3 vinden maar blok 6 ligt inmiddels klaar om vast gezet te worden.

Farmers Wife (QAL) deel 27

Deze week heb ik 4 blokjes gemaakt. Vanaf het begin zag ik ernaar uit op blokje 59 (Night and Day) te maken. Het was een van m'n favorieten en hij leek zo simpel. Was en leek zijn hierin de belangrijkste woorden. Ik heb geworsteld met dat blok niet te zuinig! Uiteindelijk heb ik hem 4x (!!!) moeten maken voordat hij in elkaar zat. Heb luierinleg gebruikt, malletjes, freezerpaper en het zag er niet uit. Uiteindelijk heb ik paperpiecing op papier gedaan en toen was hij eindelijk naar mijn zin. De rest van de blokjes gingen verbazingwekkend soepel, vooral de shooting star had ik problemen mee verwacht want die ziet er erg ingewikkeld uit. Weer wat geleerd .... eenvoud kan bedriegen zijn en ingewikkeld blijkt soms bedrieglijk eenvoudig. (<-- is bedrieglijk een woord?!) Blokje 89 Steps to the Altar vind ik qua kleurencombinatie wat tegenvallen maar niet ieder blok hoeft een hoogvlieger te zijn toch?

34-4= 30 blokjes te gaan. Volgende week onder de 30 woeiiiiii !!!!

59 Night and Day

75 Rosebud

78 Shooting Star

89 Steps to the Altar

Verrassing!!!!

klik voor een vergroting

Het bezoekje aan de Ganzerik begon gisteren heel onschuldig. Een mandje met de Farmers Wife, een zak toffees en een man met visspullen. Het plan was ons prima te vermaken. Bennie aan de waterkant, vissend bij de poel en ik in de winkel. Marina vertelde dat ze bezig was met uitpakken van dozen met net ingekomen stof. Aagje hier is dol op dozen uitpakken, zelfs als ze niet van mij zijn en ik ging helpen. En daar ging het mis. Heel erg mis.

Er kwamen kerstpanels tevoorschijn, o.a. de kerstkalender die hier boven staat en prachtige stoffen. Een van de panels had bling en een aantal stoffen had ook bling. Ik ben net een ekster en dol op blingbling. Ik heb niks met kerst maar wel met blingbling. Wat ik leuk vind is de boom en met een stel mensen lekker eten en het gezellig hebben. Doe daar een paar rode kerststerren bij en het is voor mij kerst. Ik heb meer met Sinterklaas, veul kruidnoten, schuimpjes en chocolademelk met of zonder slagroom. De baas heeft wel wat met kerst. Zodra het richting december gaat is hij blij. Het liefst zou hij ons hele huis omtoveren tot één grote kerstmarkt. Van mooi tot lelijk maakt hem niet uit, als het maar kerst is en er maar lichtjes zijn.

Gelukkig zijn we het over één ding eens, de boom komt er pas in nadat Sinterklaas weer foetsie is naar Spanje. Saamhorig de boom opzetten is er voor ons niet bij, wij krijgen standaard mot en het gaat dan helemaal nergens over. We zijn altijd blij dat de boom niet gelijk over het balkon gaat en er geen rode spetters op de muur zitten tegen de tijd dat hij staat. Sinds ik mijn rijbewijs heb is het anders geregeld. De baas zet de boom op en ik verdwijn en kom pas weer thuis nadat de baas gebeld heeft dat de boom staat. Bij thuiskomst mag ik één ding zeggen en dat is "oh wat is die boom mooi!" Prima deal vind ik dat. Baas blij, ik blij.

Ik als houd-niet-van-kerst-persoon heb een blingbling kerstpanel gekocht. Niet een beetje kerst, nee écht kerst. Met bomen, ballen, kerstmannen, van alles wat je bij kerst verzint staat er op die kerstkalender. En ik heb er ook nog blingblingstofjes bij gekocht. Het had een verrassing voor de baas moeten zijn. Thuisgekomen vroeg de baas wat ik eigenlijk gekocht had. En ik zeg dit en dat en een kerstkalender met mooie blingblingstofjes, wil je zien? Ik kon mezelf wel voor de kop slaan! Muts, een verrassing moet je niet verklappen!! Natuurlijk wilde de baas dat zien. Na het kijken en zeggen dat hij het mooi vond vroeg hij voorzichtig "of ik me wel helemaal lekker voelde". Ja waarom? Nou, je hebt ietst heel erg kerstigs gekocht, da's nou niet wat je noemt een doodgewone zaak. Eigenlijk was het een verrassing voor jou. Ooooh, nou ik ben benieuwd hoe het wordt. Bij het verlaten van de hobbykamer hoor ik hem mompelen "zij is gek". Juist.

Ik neem het hem niet kwalijk. De stap van rode spetters aan de muur tot een kerstquilt maken is wel heel groot. Maar er kan rustig gesteld worden dat met zijn uitspraak "zij is gek" de grootste verrassing voor mij is.

Farmers Wife (QAL) deel 26

Afgelopen weekend heb ik deze blokken in elkaar gezet. En een aantal sashings aan voltooide blokken gezet.

De sashings, breek me de bek niet open, beetje recht toe recht aan naaien maar ik moet ze ALLEMAAL uithalen. Ik heb de blokken weggelegd puur omdat het te warm was om er mee te gooien. Sashings aanzetten tijdens onwerkelijke temperaturen ga ik nóóit weer doen.

Met de blokken had ik weinig moeite. Toegegeven het zijn nogal kwik kwek en kwak oftewel lichtelijk simpele blokken maar toch, daar kan ik behoorlijk de mist mee in gaan. Blokje 63 had ik mijn bedenkingen over. Beide stofjes loop ik niet echt warm voor, maar samen in dit blok doen ze het goed vind ik. Als ik één ding tijdens het maken van de Farmers Wife Quilt geleerd heb is dat je een stofje dat je niet zo mooi of zelfs helemaal niet mooi vindt niet aan de kant moet leggen maar gewoon moet gebruiken. Zo'n stofje kan namelijk aangenaam verrassen. Blokje 108 vind ik net een zuurstok, gewéldig! Zo op het eerste gezicht lijkt hij nogal uit de toon te vallen maar vooralsnog laat ik hem zo. Als het bij het in elkaar zetten van de betreffende rij blijkt dat het niet staat is het vroeg genoeg om een ander exemplaar te fabrieken. Blokje 107 ben ik apetrots op dat die goed in elkaar zit. Blokje 102 is hetzelfde blok maar die zit totaal verkeerd in elkaar.

Al met al gaat de teller 3 blokjes naar beneden. Nog 34 te gaan. Het lijkt nu zo langzaam te gaan, ik wil die blokjes wel áf kijken!

Volgende week zaterdag, 1 september, is dat deel dat af is te zien bij Galerie de Ganzerik tijdens de cursuspresentatie / open dag.

63 Ozark Maple Leaf

107 Windblown Square

108 Windmill

Tropische Hexablommen

Halfnaakt op de bank tijdens onwerkelijk hoge temperaturen hexablommen in elkaar draaien blijkt een prima bezigheid te zijn. Doe daar een paar films ala niveau hoef-ik-niet-bij-na-te-denken en ik ga als een tierelier. De ene blom na de andere en het theedoosje was zo leeg.

Op deze bult liggen alle blommen die ik de afgelopen weken in elkaar gezet heb zo'n 160 stuks. De meesten moeten nog een randje krijgen en ze moeten allemaal nog aan elkaar gezet worden.

Farmers Wife (QAL) deel 25

Klik voor een vergroting

Ik heb deze week een heleboel tijd verspild door naar het origineel van deze foto te kijken. Kijken naar een foto van blokken die notabene binnen handbereik liggen hoe verzin je het! In plaats van nog een flink  aantal blokken te maken liep ik te zuchten van oh wat wordt ie mooi, zucht, wat wordt hij mooi. Om me dan te bedenken dat ik best een blokje in elkaar kon zetten maar dat vervolgens niet deed en nog maar een keer tegen mezelf zei zucht-wat-wordt-ie-mooi.

De nieuw gemaakte blokken passen er denk ik wel mooi bij. Weer 2 van de teller. Nog 37 te gaan. 

76 Sawtooth

83 Spider Web

hexablommen

Terwijl ik ijverig blommen in elkaar zet en combinaties bij elkaar leg perst poes zich in een hoekje om een snurkje te doen. Hij is daarin nogal opdringerig want het gebeurd ook wel eens dat ik op hem ga zitten. Meneer is dan zo snel met het naast me op de bank springen dat ik hem niet eens zie en dan plet ik wel eens wat. Het vrije stukje bank is vreemd genoeg nooit te klein want hij kan er altijd tussen.

Hem op de foto krijgen als hij zo naast me ligt is wat moeilijker. Hij is namelijk nogal een zenuwpees en als ik beweeg dan beweegt hij ook. Niet zo bevorderlijk voor het schieten van mooie plaatjes. Het lijkt me heerlijk om een kat te zijn in een huishouden zoals hier. Beetje veel snurkjes doen, veel aandacht, op tijd voer en regelmatig een snackje. Hoe mooi het ook lijkt op het plaatje, dit kan volgens mij niet lekker liggen want hij is een enorme lap kat als hij uitgevouwen is.

Voor meer hexagonnenaktie kun je terecht bij Karen door hier op haar naam te klikken of rechts op de one flower wednesdaybutton.

Farmers Wife (QAL) deel 24

Vandaag is zo'n dag waarbij ik serieus twijfel aan mijn verstandelijke vermogens en algemene vaardigheden. Ik heb het concentratievermogen van een doperwt en een geheugen als een vergiet. Vanmorgen dacht ik vandaag is vrijdag, strakjes foto's maken van de gemaakte blokjes, de foto's op maat maken en een blogpost schrijven. Mijn vanmorgen begint om ongeveer 10 uur.  De oplettende kijker onder ons denkt nu dat dit tijdstip van geen kant lijkt op vanmorgen. Dit klopt want ik heb het heeeeeeel druk gehad met foto's maken. Dat ging ongeveer zo.

Oh ja ik moet foto's maken. Ja, maar ik moet eerst eten. Juist eten. Beleg pakken, thee inschenken, eten, opruimen, vaatwasser aan zetten en weer op m'n krent gaan zitten. Wat ging ik nu doen dan? Oh ja foto's maken. RING RING!!! Telefoon. Vriendinnetje die thuis gekomen is van vakantie en er achter kwam dat ze hebben geprobeerd in te breken tijdens hun afwezigheid. Heel leuke vakantie gehad, thuiskomst was ietsje minder. Nu ik toch met de telefoon bezig ben kan ik net zo goed nog een paar telefoontjes doen en wat dingen regelen. Tegen de tijd dat ik daarmee klaar ben en nog wat gegeten heb, heb ik het helemaal geschoten en kruip ik m'n bed in. Vijf minuten later snurk ik. De baas doet een poging om me wakker te maken wanneer hij thuis komt maar krijgt geen sjoege.

Ik word pas wakker als m'n neus gevuld word met heerlijke geursels uit de keuken. De baas is van doffe ellende maar begonnen met koken want op mij hoeft hij vandaag niet te rekenen. Slimme man is die echtgenoot van mij vandaag. Risotto schaft de pot. Weliswaar uit pak maar lekker desalniettemin. Met een zucht van puur geluk schuif ik aan.  Na het eten een bakje koffie en de baas gaat richting zwembad. Vijf minuten na zijn vertrek vraag ik me af waar hij is. Ik bel zijn mobiel en vraag waar zit je? Ben onderweg naar het zwembad muts! Oh ok tot strakjes, dobber ze!  Ik bedenk dat ik zin heb om te BBknoeien en bel vriendinnetje. Bij gebrek aan tuin en het niet mogen BBknoeien op het balkon doe ik een beroep op haar tuin. Gelukkig vind ze het ook een strak plan en spreken we af voor zondag.

Met een omweg via douche (af en toe moet ik m'n lijf onder de sproeier zetten anders krijg ik klachten), enkele stops via de voorraadkast voor een doosje toffifee die inmiddels op is wat chocola en nog wat chocola, een graai uit de droppot en enkele bakjes koffie, heb ik nu EIN-DE-LIJK foto's gemaakt, geknipt, geplakt, bewerkt, verkleind en ze zijn klaar om te plaatsen. De baas is inmiddels al een tijdje thuis en ik ben eigenlijk geen steek opgeschoten! Pffft samenvatting van de dag is eten, snurken en veul telefonisch geneuzel. Klassiek staaltje van hoe komt men een dag door.

Geniet ze van de foto's want het heeft nogal wat moeite gekost om ze uiteindelijk met een verhaaltje in een blogpost te krijgen.

42-3=39 blokjes te gaan 

46 Hill and Valley

96 Tulip

105 Wilde Goose Chase

Farmers Wife (QAL) deel 23

Na de uitsloveritis van vorige week is het deze week een karige bedoening met de hoeveelheid blokjes.

Nog maar 42 blokjes te gaan!

Bank versus Hobbykamer

klik voor een vergroting

Wat maak je er een bende van! Dit heb ik de afgelopen maanden regelmatig gehoord. Het moge duidelijk zijn dat de foto van hiernaast genomen is vlak ná een opruimaktie.

 Met een uitdrukking op m'n gezicht die het midden houdt tussen verbazing en irritatie kijk ik op van m'n werk. Hoe bedoel je ik maak er een bende van vraag ik? (i.e. voor een slimme meid ben ik af en toe vrij onnozel) Nou, zegt de baas, overal liggen lapjes en draadjes en papiertjes en snippertjes! Snippertjes??? Draadjes??? Papiertjes??? Lapjes??? Waar heeft die het over denk ik. Ik kijk om me heen en snap het nog steeds niet. Oké, er ligt het een en ander aan quiltmateriaal maar dan nog.....

Dit zijn niet zomaar snippertjes, papiertjes, draadjes en lapjes, dit zijn gewichtige zaken! Voordat een quilt een quilt is moet je meuk maken. En als je malletjes knipt, oftewel een tig 100 hexagonnen en daar een vierkantje stof omheen vouwt en vast rijgt ja, dan krijg je "rotzooi". Dit wordt m'n volgende meesterwerk. Ja maar protesteert de baas, ik kan er bijna niet meer bij. Ik kijk nog eens en snap nog steeds het probleem niet. Er ligt alleen maar wat ik nodig heb voor applique en hexagonnen aangevuld met thee/cola/koekjes/chocola. Bijna niet is toch niet hetzelfde als helemaal niet? Dit heet afpiesen Bennos, oftewel territorium markeren. Zo lang ik niet, net zoals ons blafbeest buiten, m'n poot op til om overal plasjes te doen lijkt dit me vrij onschuldig. Normaliter doe ik dit op de hobbykamer door het neerleggen van materialen die ik nodig heb op alle plekken waar je maar wat neer kunt leggen. Ik doe het hier nog netjes want hier ligt nauwelijks wat op de grond. Maar die hexagonblommen zetten zich echt niet zelf in elkaar. Ik moet toch wat met dat brakke lijf van me?

klik voor een vergroting

Zijn wenkbrauwen zakken tot halverwege zijn knieën. Tegen zoveel onredelijke logica kan hij niet op. Hij zucht en gaat op de andere bank zitten. Samen met hond en kat die me vanuit hun ooghoeken in de gaten houden of de kust veilig is of dat ze vliegles krijgen wanneer ze te dicht in mijn buurt komen.

Inmiddels zijn vele hexagonnen voorzien van een rijgdraadje. De hobbykamer is weer in gebruik genomen. Ongelimiteerd rommel maken en af en toe opruimen wanneer het klaar is of wanneer de stapels te hoog worden. Als ik er niet ben dan gaat gewoon de deur dicht. Ik heb het gemist.

Baas en Beesten zijn blij. We kunnen weer allemaal op de bank! Ik ook trouwens want met z'n allen op de bank is best gezellig!

Farmers Wife (QAL) deel 22

Ik heb inmiddels zoveel blokken van de Farmers Wife dat ik ze per rij gesorteerd heb zodat ik ze zo kan grijpen wanneer ik ze nodig heb om de sashings aan te zetten en aan elkaar te zetten. Er bleken nog 4 blokken te liggen die niet gefotografeerd zijn en tezamen met de 6 die deze week gemaakt zijn komt de teller op 10 blokken deze week. Kun je de foutjes vinden in blok 102 Whirlpool?

Nog 43 blokken te gaan!
 

106 Wild Rose & Square

102 Whirlpool

82 Spider Legs

77 Seasons

74 Ribbons

61 Northern Lights

58 Mothers Dream

51 Hovering Birds

111 Wrench

097 Waste Not

Zomerzotheid

Half Nederland is op vakantie en euforisch over de temperaturen. Ik daarentegen zou het liefst de hele dag m'n kont in de vriezer parkeren. Het enige wat me tegenhoudt is dat dan de ijsjes smelten. Ik heb ook menig visioen van een emigratie richting Alaska. Kortom, ikke heeft beetje last van zomerzotheid want ik heb een hekel aan kou.

Terwijl ik op de ene bank het een en ander aan applique zit te doen liggen hond en kat samen op de andere bank. Normaliter tolereren ze elkaar alleen en blijven ze zo ver als kan bij elkaar uit de buurt. Behalve wanneer het gaat om eetjes of snackjes want dan zitten ze gebroederlijk bij elkaar in de hoop dat er heel per ongeluk iets hun richting op komt. Koesen bij het vrouwtje op bank of bed is ook een uitzonderingssituatie. Maar zo dicht bij elkaar liggen op een bank heb ik echter in de 7 jaar dat we blafbeest hebben nog niet gezien. Blijkbaar hebben ook de beestjes last van zomerzotheid.

Mag de buitenthermostaat wat naar beneden voordat we hier in huize Horderwiek helemaal de kluts kwijt zijn?!